The end

Ik heb het gevoel dat ik veel heb geleerd, maar het is moeilijk om te zeggen wat dat precies is. Door hier te wonen in RIA2 samen met een hoop jonge mensen heb ik een idee gekregen van hun leven. We hebben 3 maanden hetzelfde werk gedaan, samen gekookt en gegeten, uitstappen gedaan en soms gewoon ergens in verveling gezeten/gewandeld. Ik kan mij voorstellen hoe het zou zijn als ik in 1983 in Vung Tau was geboren. Niet helemaal natuurlijk, de gesprekken waren niet van voldoende niveau om over ingewikkelde zaken te praten. Maar sommige dingen moeten niet gezegd te worden. Ze hebben soms fascinerend andere opvattingen over het leven. Niets daarvan was een echte verrassing, maar een reisboekje dat vertelt over een cultuur of er eventjes wonen is toch een groot verschil. Ik heb tot mijn verrassing veel mensen leren kennen die veel materialistischer zijn dan ik in dit communistische land. :)
Eigenlijk is de conclusie dat alles anders maar toch herkenbaar is. En de verschillen lijken daar logisch, en thuis niet. Ik heb een enorm leuke en interessante periode gehad, maar ben toch ook blij om weer thuis te zijn. Ik zou heel graag wat zon en fruit meenemen naar ons land. En de helft van de relaxte en optimistische werk/levenshouding. Dat zou wel mogen bij ons, en niet teveel zodat we een beetje efficiënt blijven.

Can Tho (2)

De volgende dag stonden we vroeg op om naar de 'floating market' te gaan. De eerste foto is de boot die we daarvoor huurden. De andere boten verkopen groenten, fruit of nog andere dingen. De grotere verkopende boten hebben een stok met daaraan een voorbeeld van alles wat ze verkopen (2de foto). Wij kochten dragon flower en ananas en aten het op.
Daarna aten we in de stad pho als ontbijt en gingen naar een massage salon. Een massage die langer duurde dan 1u koste 50 000 VND (€ 2,30).
De ontspanning was echter maar tijdelijk. Voor de terugtocht had ik geen rechtstreekse bus. Ik moest eerst een expresbusje naar Ho Chi Minh City nemen, daarna de stad doorkruisen per motorbike (per bus zou te lang duren door de monsterfiles) naar het andere grote busstation waar de expresbusjes naar Vung Tau vertrekken. De brommerkerel lichtte mij echter op. Het was donker en ik was nog maar 1x in het station geweest toen het licht was, dus ik had het te laat gezien. Maar ik was in het midden van de stad in het foute station afgezet. Toen moest ik een onofficieel busje nemen. Eerder een taxi. Maar ik was de eerste passagier dus ik was wel bang toen. Na een tijdje stapten er meer mensen op die geen Engels spraken maar wel ja knikten op mijn vraag "Vung Tau, Vung Tau?". Dus toch een happy end. :)

Can Tho (1)

Can Tho is de grootste stad in de Mekong delta. Ik had in Hanoi Andrew leren kennen, hij is van Australië en doet een project aan de universiteit in Can Tho. Dus ik ging bij hem op bezoek om de Mekong delta te zien. Ik moest de bus nemen om 6u 's morgens en kwam iets voor 13u aan. Dit was de 'rechtstreekse' bus vanuit Vung Tau (1 per dag altijd 6u of vroeger) en dus de snelste mogelijkheid.

Samen met studenten van Afrika en Frankrijk gingen we op pad met brommers langs de Mekong rivier. Mensen vonden ons een ware attractie en riepen constant iets, meestal hello. Toen we stopten voor drinken verzamelde de hele buurt zich rond ons. De mensen wilden graag aan de huid van de Afrikanen voelen. Kindjes liepen achter de brommer. Soms reden we bijna vast in de modder. Een hele belevenis. :) We gingen in de rijstvelden rijden, maar na 4u rondzwerven, niet uit het riviergebied geraakt, vrij beschamend. :p

's Avonds een specialiteit uit de Mekong gegeten. Banh xeo, een soort pannenkoek met vlees en garnalen erin. Daarna nog iets gaan drinken.

Het Eiland (Vietnamese versie)

Eens wat uitwijden over de miserie hier op het 'werk'.

Ik moest stalen nemen van kolonies op agarplaat. Ik VRAAG om ze niet weg te smijten. Zeer naïef, ookal heb ik het meerdere keren gevraagd. Volgende keer, ik VRAAG het, ik MERK de platen en zet ze APART. Niet meer naïef, maar toch nog verdwenen de platen. Gelukkig konden ze bij iemand thuis nog uit de vuilbak opgevist worden...

Vissen moeten hier normaal gezien gekweekt worden. Dus de ouders goed verzorgen en de kleintjes ook en dan verkopen. Zo verdienen ze geld en hebben ze dieren om onderzoek mee te doen. Maar, als ze vissen kopen en ze geven ze niet genoeg lucht voor onderweg dan sterven ze natuurlijk. En als de beluchtingsapparatuur uitvalt ook. De reactie daarop is : FEEST. Jaja, de vissen worden dan klaargemaakt en wat ander voedsel gekocht en tis dan een gezamelijk feestje. En er wordt geen nieuw machien gekocht trouwens, te veel geld. Maar ik vraag mij dan af hoeveel die beesten kosten als die al ouder zijn dan een jaar. :)

Cultuurverschillen IV

* Zakdoek?? Nee, als je verkouden bent en er zijn bepaalde slijmen die je kwijt wilt, dan moet je zo luidruchtig mogelijk rochelen en spuwen.

* Als sommige bussen en auto achteruit rijden spelen ze het melodietje van 'happy birthday'

* Als je mensen bij je thuis uitnodigt voor een feestje en een overnachting, dan hangt het aantal gasten niet af van het aantal slaapplaatsen maar wel van het aantal mensen dat je kent en wilt zien.

Trouwfeest

Vrijdagavond vertrokken ik en Thom met de bus naar het huis van Oanh. (3de foto : Thom staat links van mij en Oanh rechts) Daar was het 's avonds een pré-huwelijksfeest-feestje. Er waren veel mensen, nog meer lekker eten en nóg meer karaoke. Dat laatste is al niet meer verschrikkelijk, het went wel en ik weiger het zingen altijd nu. :)
's Nachts lagen er overal mensen te slapen in bedden, hangmatten of matrassen op de grond. Na een zeer korte en onderbroken nacht'rust' werd iedereen actief om 6u. Het huis ligt namelijk op minder dan 100m van het strand, dus ik en Thom keken naar de opbrengst van de visvangst. Veel krabben en schelpen, geen vissen. ondertussen was iedereen in het huis - maar vooral de vrouwen - met alle mogelijke vorm van opmaak en versiering bezig als voorbereiding op de traditionele verwelkoming van de bruidegom en zijn familie.
Dit bleek een hele ceremonie te zijn met dozen afgeven, toespraken, juwelen aandoen bij de bruid, thee drinken, enz. De vrouwen droegen allemaal een ao dai en de mannen een kostuum.
Daarna kleedden de familieleden en de bruid zich om en werd er naar het restaurant getrokken. Het was een groot feest met ongeveer 500 mensen. Maar het was bijna allemaal familie van de bruid.
Morgen is het een gelijkaardig feest met de familie van de bruidegom. De bruid zag ook de kans om nóg eens te veranderen van kleed, de witte werd plots een roze trouwjurk. Oanh zegt dat ze er in totaal 5 heeft gehuurd. Uiteraard werd er tijdens het eten ook door gasten gezongen, op een speciaal daarvoor gebouwd podium.

Weekendje HCMC

Vorige weekend ben ik nog eens naar Ho Chi Minh City geweest. Toen ik er de eerste keer was en de uitstap naar de Cu Chi Tunnels boekte bij een reisbureau was er een meisje Thao dat daar werkteI Ze wou per se vriendinnen wou worden en vroeg men tel nr. Na een tijdje werden we toch echt vriendinnen. Eigenlijk nadat mijn angst en verwondering waren geweken omdat een vreemde zomaar vriendjes wil worden. :) Ze spreekt heel goed Engels en het is heel tof om normaal te kunnen praten zonder dingen te moeten ontcijferen.

Ik was van plan zaterdag vroeg te vertrekken en dan in de namiddag een museum over vrouwen te bezoeken. Maar de vorige nacht hadden in 12 bakjes de larven besloten om gezamelijk zelfmoord te plegen dus ik moest tot de middag allemaal stalen nemen daarvan. Hun motivatie, lidmaatschap van een sekte of SOA's hopen we later te weten te komen, maar voorlopig is het nog een X-file.

Ik heb een weekendje met haar opgetrokken en dingen gedaan die normaal waren voor haar. Tv gekeken, schoenen kopen voor de zus, verjaardagsfeestje van de zus : 2de foto, bier met ijs drinken :p : 3de foto, terrasjes doen(natuurlijk altijd in de schaduw he) : 1ste foto, trouwjurken passen voor een andere vriendin die gaat trouwen : 4de foto, enz.
Zaterdagavond ontmoette ik nog iemand van INVE. Ik ben een bundel leesplezier rijker over probiotica en de Vietnamese markt ervoor.