Zaterdag had ik een dagtrip geboekt bij een reisbureau omdat ik graag naar de Cu Chi tunnels wou gaan kijken, maar die liggen 60km buiten Ho Chi Minh. Te ver voor een motorbike. :) Dus ik koos een combinatie-uitstap samen met een bezoek aan een grote tempel van Cao Dai.
Op tijd zijn, is hier soms geen must. De bus voor onze uitstap vertrok met 45min vertraging naar de Cao Dai tempel en zou met bijna 2u vertraging terug aankomen. Deze godsdienst is pas in 1926 opgericht en heeft ongeveer 2 miljoen volgelingen in Vietnam. Het is een samensmelting van verschillende bestaande godsdiensten. Jezus bijvoorbeeld is de zoon van God (er is er maar 1) maar wordt beschouwd als een boeddha. Dat is de hoogste rang. Er zijn ook heiligen, waaronder Victor Hugo. Het was een mooie tempel maar er waren veel toeristen en het leek wel een dierentuin. Terwijl de mensen aan het bidden waren in hun mis werden ze gefotografeerd en bekijken (ook door mij, maar toch). Dat was maar een beetje raar, maar wel plezant.
Na de middag naar de Cu Chi tunnels. Eerst een filmpje bekeken van zeer slechte kwaliteit met een gebrekkig engelse propaganda-stem. Zinnen zoals “the people of Cu Chi hunted the American soldiers like they used to hunt animals (gaat over booby traps, 4de en 5de foto), and everyone of them was a soldier, a hero”. Hun standpunt is te begrijpen, maar in combinatie met de prentjes van soldaten die in vallen trappen achter voorbeelden van diverse vormen van booby traps ging het toch wel een beetje ver. (6de foto)
De originele tunnels waren superklein, maar 60 op 80cm, en gemaakt uit klei. (1ste en 2de foto) Daar konden we dus niet in, enkel naar kijken. Maar speciaal voor toeristen was een grotere versie in beton nagemaakt, 80 op 120cm. Ook benauwend klein. Na 100m kruipen was ik heel moe en bezweet. De echte tunnels moeten echt onmenselijk geweest zijn. Maar die werden alleen gebruikt voor vluchten of even verstoppen. Ze hadden wel ook grotere “bunkers” waar ze wel konden blijven en werken. Ze vormden bijvoorbeeld de ijzerresten van bommen om tot pinnen voor hun vallen.
De gids (5de foto) was naar eigen zeggen een ex-strijder, vertaler voor de Amerikanen. Ik weet niet goed wat ik van hem moet denken. Hij “filosofeerde” graag. En zijn grappigste advies was dat we vooral moesten trouwen en kinderen moesten maken want volgens hem zouden de mensen anders uitsterven. Vreemd, aangezien ik dacht dat 1 van de grootste toekomstige problemen voor Vietnam (en de wereld) overbevolking is.
Het was een verre busrit en het duurde een hele dag. Het verkeer in HCMC is echt vreselijk, enorm druk. Ik zat naast een Hollands meisje (of vrouw want ze was 27) en daar ben ik heel de dag mee aan het praten geweest. Wel plezant, dat is dan nog eens in het nederlands. Zij was nu op vakantie maar werkte 9 maanden in Sri Lanka als vrijwilliger in een weeshuis (stiekem gehandicaptenhuis). Dus we hebben de culturen wat vergeleken enzo. Sri Lanka is toch weer helemaal anders dan Vietnam zo te horen aan haar verhalen.
No comments:
Post a Comment